Shprehje fantastike nga legjenda e modes Coco Chanel

moda

#Moda nuk është diçka që ekziston vetëm në veshjet. Moda është në qiell, në rrugë, Moda ka të bëjë me idetë, mënyrën se si jetojmë, çfarë po ndodh.

#Një vajzë duhet të jenë dy gjëra: me klasë  dhe e mrekullueshme .

#Për të qenë e pazëvendësueshme duhet gjithmonë të jeni  ndryshe.

#Moda është arkitekturë: ajo është një çështje me përmasa.

#Luksi  duhet të jetë rehati, përndryshe nuk është luks.

#Moda bëhet për t’u bërë jo i modës.

#E kam  shpikur jetën time, duke marrë të mirëqenë se çdo gjë që unë nuk e pëlqeja do të kishte të kundërtën, të cilat unë do ta doja.

#Disa njerëz mendojnë se luksi është e kundërta e varfërisë. Nuk eshte. Ajo është e kundërta e vulgaritetit.

#Ka njerëz të cilët kanë para dhe njerëz të cilët janë të pasur.

#Gratë kanë qenë gjithmonë ato me të fortat në botë. Burrat janë gjithmonë duke kërkuar nga gratë  një jastëk të vogël për të vënë kokat e tyre .Ata janë gjithmonë të malluar për nënën që i mbante ata si foshnje.

Lindja e dashurisë

love-you
Lindja e dashurisë

Si lindi dashuria?  Kishte hyrë vjeshta.
Derisa bota ishte në stinën e pjekjes,
nuk të prisja më. Ti erdhe gjithë gaz,
duke rrëshqitur mbi butësinë e kohës,
e praruar si ajri. Dhe unë të shikoja. Sa e bukur m’u duke,
buzagaz e tërë gjallëri,
kundruall hënës kërthinjë, lindur para kohe në mbrëmje,
pa dritë, e hirshme në ajrin e praruar, si ti
që erdhe përmes kaltërsisë, pa një puthje,
por me ata dhëmbë borë të bardhë, dashuri e papërmbajtshme!

Unë të shikoja. Nën velat e tij të gjata,
atje tej kruspullosej hidhërimi
si një muzg i dendur që mbledh valët e tij.
Një shi i imët – ç’qiell i kaltër!- ta vesonte
ballin e ri. I dashuruar, i dashuruar ishte
fati i dritës! Kaq e praruar më dukeshe,
sa diejt mezi do të kishin guxim të ngulmonin
të ndizeshin për ty, mbi ty, të të falnin prore
pasionin e tyre të ndritshëm, vallen e shtruar të diejve
që silleshin rreth teje, o yll i ëmbël, që silleshin
rreth një trupi pothuaj të tejdukshëm, fatlum,
që thith dritat e lagëta e të mbrame të mbrëmjes,
dhe ende i mëngjestë, agsholet e tij përhap.

Ishe ti, dashuri, fat, dashuri e mbrame dhe e ndritshme,
ndoshta lindja e parafundit në rrugën e vdekjes.
Por jo. Ti më dole përpara.Vallë, ishe zog, trup,
apo vetëm shpirt? Ah mishi yt i nartë
që e puthja si dy flatra të ngrohta,
si ajrin që ngre peshë një kraharor, kur merr frymë.
Befas dallova fjalët e tua, parfumin tënd
dhe në shpirtin e thellë që sheh larg,
ti u ndale. I përshkuar nga ti deri në palcën e dritës,
ndjeva një pikëllim,: Dashuria
është e pikëlluar.

Në shpirtin tim po agonte. Ndritja
prej teje, tek unë ishte shpirti yt.
Në trup, në gojë, ndjeva shijen e agsholit.
Sytë e mi shprehën të vërtetën e tyre të praruar.
Ndjeva zogjtë,
tek më çurlikonin në ballë, duke ma mbushur zemrën
me një zhurmë shungulluese. Aty brenda vështrova
degët, luginat me diell, flatrat e ndërkëmbyeshme,
dhe një fluturim pendësh shumëngjyrëshe, çastesh vezulluese
më dehu, ndërsa tërë qenia ime e shkundulluar, e dalldisur,
e përflakur ngjitej në zenitin e saj
dhe gjaku im buçitës shpërthente në të qeshura
dashurie, drite, plotërie, shkume.

Nga:Vicente Aleixandre 

Cfarë është dashuria ?

 

love

 

Cfarë është dashuria ?

Do ta thoja po ta dija.

Ndoshta është energji.

Ndoshta është mrekulli.

 

Pse e kërkon kaq shumë njerzia ?

Pse  beson tek përjetësia?

Dashuria është një ndjenjë e pastër hyjnore .

Dashuria është dicka jo tokësore .

 

Dashuria sjell gëzimin .

Dashuria shëron lëndimin .

Dashuria kuron plagët .

Dashuria është e flakët .

 

Dashuria nuk shpjegohet .

Dashuria vec jetohet

Dashuria të heq gjumin

Dashuria të  stopon trurin.

 

Dashuria është forcë e natyrës .

Dashuria i jep dritë fytytës

Dashuria është  surreal .

Dashuria është lozonjare .

 

Kur dashuron njeriu lulëzon.

Kur  dashuron njeriu fantazon.

Kur dashuron njeriu s’llogjikon

Kur dashuron ai  cdo dhimbje harron .

 

Dashuria shëron cdo plagë .

Dashuria nuk të plakë.

Dahuria të jep jetë .

Dashuria është ndjenjë e vërtetë .

 

Dashuria e vërtetë ekziston .

Atë njeriu gjithë jetën e kërkon.

Ajo është ndjenjë e përjetëshme.

Dashuria  e vërtetë është e pavdekshme

 

Dashuria është forca më e madhe në tokë .

Dashuria është gjëja më e mistershme në botë .

Dashuria bashkon dy trupa në një shpirt.

Ajo sjell brenda  zemrës tonë dritë .

Arjola.A

Shqipëria, vendi i ëndërrave të vrara

dream

Eh,  Shqipëri!

Si cdo i ri dua edhe unë të jap kontributin për vendin tim.

Vendin ku ka punë por nuk ka profesionistë!

Më vjen të qesh, të qesh me të madhe. C’është kjo idiotësi?! Turp!

Ku thuhet që në punë futesh me meritokraci. (Qesh), përsëri do qesh!

Meritokraci por sa për sy e faqe!

Bëhen konkurse për autoreklam mediatike.

Talleni me rininë. Turp! Turp t’ju vij!

Meritokracia është kë njeh, kë ke mik, kush të ka adresuar, kujt do i japësh kafen!

Turp!

Rinia rri gjithë ditën në kafe?! Po përse vallë? A keni pyetur ndonjëherë?

Epo këtu ka punë por nuk ka profesionistë.

Këtu ka aq punë saqë gjithë shqiptarët duan të ikin sa më parë.

Emigrimi një plagë e hapur që vazhdon e po shtohet.

Ah Shqipëria ime!

Gjen një punë por mund të heqin si pa të keq, sepse djali i X, goca e Y, dashnorja e Z shfaqen papritur.

Këtu ku nxjerrin në rrugë të madhe një kryefamiljar pa u interesuar asgjë.

Këtu ku kamarieri i drejtohet banakierit:

–  Z. avokat bëj një kafe dhe një ujë pa gaz.

–  Patjetër Z. inxhinier.

Eh Shqipëri!

Ka punë por nuk ka profesionistë!

Askush se can kokën për ty. Mjafton që hienat të mbushin xhepat e tyre.

Këtu ku mund të jesh në një punë por ndërrohen partitë dhe ti “ecën” si top futbolli.

Ecën, ecën, provon diku tjetër por…

Dhe përsëri vazhdon provon se nuk mund të dorëzohesh në rini.

Ngrihesh përsëri dhe përsëri, por prapë të godasin mbas shpine…

Mjaft!

Boll më!

U lodha!

Ëndërrat u zhdukën. Ku shkuan?

Janë vrarë!

Ah moj Shqipëri e mjera Shqipëri!

B.A

Dy buzë…

buze

Dy buzë të kuqe,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën,
gëzimin ma fikën,
si fantazma hikën
ndër do bota të larta…
Dy buzë si tëpërgjakta,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën
në buzë kur mu njitën
andjet m’i trazuen,
zemrën ma tërbuen,
trurin ma helmuen
e në fund u mërguen…
Dy buzë të kuqe,
bukuri fatale,
të një gruaje stërzane
një pjsë zemre më nxorne,
një pranverë të tanë më morne
dhe gëzimin ma vodhne…
Ato dy buzë të kuqe
dhe dy lote të mija
qenë shenja të dhimbjes,
kur më vrau bukuria,
kur më zu dashunia
e më dogji rinia.

Nga : Migjeni

Poezi e mrekullueshme nga Dritëro Agolli

 

poezi

Pulebardha

Pulbardhen ne reren e lagur e gjetem,
E kishte thyer kemben nen gjurin e brishte.
E kishin lene shoqet ne bregun e detit vetem.
E kishin lene e askush nuk e priste.

Pulbardhen ne dhomen tone e shpume
E u mesua me ne si njeriu i shtepise.
Vec nga dritarja shikonte detin me shkume
Dhe valen qe ngrihej mes shiut dhe stuhise

Jetoi pulbardha shume ne dhome
Po humnbi papritur nje dite,
Nje dite kur deti hidhej mbi reren e njome
Nje dite kur vinin stuhite..

Dhe shkuam ne det ta kerkonim,
Kur vala me valen si deshet kokat kishin perpjekur
Dhe era dhe rete renkonin
Dhe e gjetem pulbardhen te vdekur…

E pame!
Kishte hapur krahet e bardhe ne reren e njome
E pame!
Ndofta nuk donte te vdiste ne dhome…

Dritëro Agolli

Poezi fantastike dashurie nga Ismail Kadare

 

vjesht

Në parkun që mbuluan fletët

Në parkun q’ë mbuluan fletët
Të dy ne ecim qetësisht,
Pas shijes saj ka shtruar vjeshta
Qilim të verdhë natyrisht.

 
Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë
Ju fanit një muzg i vonë
Ky park q’ë kan’ mbuluar fletët
Ku pas kaq shekujsh ti po shkon.

 
Nga vagabondët me cigare
Ti mos u tremb e dashur kot
Imazhin tënd as dinosaurët
Shekuj më parë s’e shtypën dot.

 
Që ti të vije kaq e bukur
Me këta flokë, me këtë hap
Toka të egrën klimë e zbuti
Dhe akullnajat ktheu mbrapsht.

 
Dhe s’kish se si të ndodhte ndryshe
Të ndodhte ndryshe s’kish se si.
U desh të zhdukeshin përbindshat
Që te kjo botë të vije ti…

Një nga fjalimet më frymëzuese të shek. XX “Unë kam një ëndërr”

i-have-a-dream

Le të mos zhgryhemi në luginën e dëshpërimit ju them juve sot miqtë e mi.

Dhe megjithëse sot ne përballemi me vështirësitë e së sotmes e së nesërmes unë ende kam një ëndërr. Është një ëndërr e rrënjosur thellë në ëndrrën amerikane.

Unë kam një ëndërr se një ditë ky komb do të ngrihet dhe do të jetojë sipas kuptimit të vërtete të kredos se tij: “Ne i mbajme këto të vërteta të jenë vetëprovuese se të gjithë njerëzit janë krijuar të barabartë.”

Unë kam një ëndërr se një ditë në kodrat e kuqe të Xhorxhias, bijtë e ish-skllevërve dhe bijtë e ish-skllavopronarëve do të jenë në gjendje të ulen së bashku në tryezën e vllazërisë.

Unë kam një ëndërr se një ditë, edhe shteti i Misisipit, një shtet i përvëluar nga nxehtësia e padrejtësisë, i përvëluar nga nxehtësia e shtypjes, do të transformohet në një oaz të lirisë dhe drejtësisë.

Unë kam një ëndërr se 4 fëmijët e mi do të jetojnë një ditë ne një komb, ku nuk do të gjykohen nga ngjyra e lëkurës, por nga përmbajtja e karakterit.

Unë kam një ëndërr se një ditë atje poshtë në Alabama, me racistët e saj të poshtër, me guvernatorin që i rrjedhin nga goja fjalet e “ndërpozicionit” e “nulifikimit” – një ditë tamam atje në Alabama, djemtë dhe vajzat e vogla zezake do të mund të kapen për dore me djemtë dhe vajzat e bardha si vëllezër e motra.

Unë kam një ëndërr sot.

Unë kam një ëndërr se një ditë çdo luginë do të ngrihet, çdo mal e kodër do të ulet, të thepisurat do të sheshohen e të shtremberat do të drejtohen: “Lavdia e perëndisë do të zbulohet, e njerëzia do ta shohë atë së bashku.”

Kjo është shpresa jonë e me këtë besim unë kthehem në jug.

Me këtë besim do të jemi në gjendje të shkëpusim nga mali i dëshpërimit një gur shprese. Me këtë besim, ne do të jemi në gjendje të transformojmë notat e çakorduara të kombit tonë në një simfoni të bukur të vllazërisë. Me këtë besim ne do të jemi në gjendje të punojmë së bashku, lutemi së bashku, luftojmë së bashku, shkojmë në burg së bashku, të ngrihemi për lirinë së bashku duke ditur se një ditë ne do të jemi të lirë.

Kjo do të jetë dita, kjo do të jetë dita kur të gjithë fëmijët e perëndisë do të jenë në gjendjë të këndojnë me kuptim të ri:

Vendi im, tokë e ëmbël e lirisë ty të këndoj

Toka ku të parët e mi vdiqën, tokë e krenarisë së shtegtimeve.

Nga çdo shpat mali liria le të kumbojë!

Dhe nëse Amerika do të bëhet një komb i madh kjo duhet të bëhet realitet.

Le të kumbojë liria nga kodrat e jashtëzakonshme të Nju-Hempshirit.

Le të kumbojë liria nga malet e hijerënda të Nju-Jorkut.

Le të kumbojë liria nga majat me borë të Kolorados.

Le të kumbojë liria nga rrëpirat lakore të Kalifornisë.

Por jo vetëm kaq:

Le të kumbojë liria nga mali i gurtë i Xhorxhias.

Le të kumbojë liria nga malet e Tenesisë.

Le të kumbojë liria nga çdo kodër e kodrinë në Misisipi.

Nga çdo shpat mali, le të kumbojë liria.

Dhe kur kjo të ndodhë, kur ne e lejojmë lirinë të kumbojë nga çdo fshat e çdo lagje, nga çdo shtet e qytet, ne do të jemi në gjendje të shpejtojmë ditën kur të gjithë fëmijët e perëndisë, të bardhë, të zinj, hebrej e johebrej, protestantë e katolikë, do të mund të kapen përdore e të këndojnë fjalët e vjetra shpirtërore zezake:

Të lirë më në fund! Të lirë më në fund!

Falë perëndisë së gjithëfuqishme, më në fund ne jemi të lirë.

 

Martin Luther King

 

Librat që duhet t’i lexoni të paktën një herë në jetë.

book

1-“Zonja Bovari” nga Gustav Flobert

2-“Lolita” nga Vladimir Nabokov

3-“Të vrasësh zogun përqeshës” nga Haper Lee

4-“Ana Karenina” nga Leo Tolstoy

5-“Alkimisti” – Paolo Koelho

6-“Asgjë e re nga fronti i perëndimit” – Ernest Hemingueji

7-“Njëqind vjet vetmi” – Gabriel Garsia Markez

8-“Për kë bien këmbanat” – Ernest Hemingueji

9-“Xha Gorioi” nga Honore de Balzak

10-“Emri i trëndafilit” nga Umberto Eko

11-“Lufta e Botëve” nga HG Wells

12-”Krenari dhe paragjykim “nga Jane Austen

13- “Një udhëtim në Indi” nga EM Forster

14-“1984” nga Xhorxh Oruell

15-“Krim dhe ndëshkim” nga Fjodor Dostojevski

16-“Kryezoti i Unazave” nga JRR Tolkein

17-“Zhgënjimet e të riut Werther” nga Johan Volfgang von Gëte

18-“Nën rrjetë” nga Iris Murdoch

19-“Emri im është e kuqja” nga Orhan Pamuk

20- “Neveria” nga Zhan Pol Sartri

21-“Jeta: një përdorim manual” nga Georges Perec

22-“Uliksi” nga Xhejms Xhojs

23-“Eugjen Onjegini” nga Aleksandër Pushkin

24- “I huaji” nga Albert Kamy

25-“Procesi” nga Franc Kafka

26-“Nëse në një natë dimri një udhëtar” nga Italo Calvino

27- “Dr Zhivago” nga Boris Pasternak

Ismail Kadare apo Dritëro Agolli

letter

Thënie nga Ismail Kadare

#Njeriu në jetë ka nevoj për një  filxhan shkencë, një  shishe kujdes, dhe një oqean durim. Ismail Kadare

#Dëgjo… është shumë e vështirë të diskutosh në mbretërinë e idiotëve”.  Ismail Kadare

#Të falësh, nuk do të thotë të harrosh Ismail Kadare

#Ne mund të jemi gjithçka, veq një gjë nuk jemi: ajo që kujtoni ju Ismail Kadare

#Gjuha, më mirë se gjithçka tjetër, jep shpesh dritën ose mjerimin e një kohe Ismail Kadare

 

 

Thënie nga Dritëro Agolli

#Nëse njeriu nuk ndien as kënaqësi as dhimbje,
Nuk ndien as gaz, as hidhërim, as shpresë…
Një gjë po jua them me ndershmëri dhe bindje,
Lëreni të vdesë… Dritero Agolli…

 

Ka njerëz që ecin me këmbë,
Ka që me këmbë shtypën;
Ka njerëz që hanë bukë me dhëmbë,
Ka që me dhëmbë mbytën

Ka njerëz që puthen me buzë,
Ka që me buzë peshtyjnë;
Ka njerëz që flasin me gjuhë,
Ka që me gjuhë ndyjnë.

 

Gjithcka që ju duhet është ketu…